محمد عادل رضوى 1319 ه ق / 1901 م 1395 ه ق / 1975 م مولانا محمد عادل بن سيد مولوى جامى سخاوت حسين ( درگذشته به سال 1937 م ) از اهالى بره گاون معروف به مصطفىآباد از توابع فيض‌آباد ، يوپى ، هند بود . پدرش حاجى سخاوت حسين درحالىكه علاقهء ملكى داشت در تجارت و خريدوفروش كتاب فعاليت مىكرد . مولانا در سال 1901 م به دنيا آمد و در لكنهو زندگى مىكرد و نزد مولانا محمد باقر شروع به درس خواندن كرد و در سلطان المدارس ادامهء تحصيل داد و مدارك سند الافاضل را در سال 1922 م و صدر الافاضل را در سال 1925 م دريافت كرد . علاوه بر مدارك سلطان المدارس ، در امتحانات دبير كامل و كامل ( فارسى ) در دانشگاه لكنهو موفقيت به دست آورد و بعد از اينكه فارغ التحصيل شد در همان مدرسه به تدريس پرداخت . وى استادى قابل و صاحب ذوق و شاعرى خوش‌قريحه بود و چون خود به لباس سفيد علاقه داشت . طلاب را نيز به سفيدپوشى و شعرگويى متوجه مىساخت . خودش به زبانهاى عربى ، فارسى و اردو شعر مىسرود . بعد از تأسيس پاكستان در « اوكاره پنجاب » و سپس در « جهلم » به خدمات دينى پرداخت و مدتى در كراچى ماند و سپس به عراق رفت و ازآنجا بعد از دريافت اجازه‌هاى وكالت دوباره به كراچى بازگشت و در دانشگاه سرسيد استاد علوم اسلامى شد و در سال 1971 م در دانشكدهء عثمانيه نيز تدريس مىكرد . مدت هفده سال در مسجد رضويه امام جماعت بود ، دو بار به حج و هجده بار به زيارت عتبات مشرّف شده بود . وى در روز پنجشنبه 6 فوريه 1975 م مطابق با 24 محرم 1395 ه ق در كراچى درگذشت . مقالات و رساله‌ها و منظومات متعدد از او باقى مانده است . مير محمد عاقل 1088 ه ق / 1677 م مير محمد عاقل بن مير محمد صالح كشفى ، در آگره فردى نيك‌خصلت و بابركت بود . مزارات پدرش و پدربزرگش هنوز هم موجود است . « مناقب مرتضوى » نوشتهء پدرش به فارسى و ترجمهء اردوى آن نيز به چاپ رسيده است . محمد عاقل از عرفا و صوفيان شيعه به شمار مىرفت . سعيد احمد مارهورى در تذكرهء مشاهير اكبرآباد تاريخ وفاتش را 7 رجب 1088 ه ق دانسته